قلعه شاهینی که بارهادرمسابقات مختلف حتی درسح کشورافتخارآفرینی کرده است اینبار درحالیکه به نشانه حمایت ازجنبش سبزبدن خودرابارنگ سبزپوشانده بود٬درمسابقات حاضرشدامابرگزارکنندگان مسابقات اورابه خاطرحرکت سبزش ازدورمسابقات خارج نمودنددرحالیکه اوبراحتی می توانست همچون همیشه اینبار هم قهرمان شودالبته که اوقهرمان نشدولی پهلوان ماند.

————————–————————–————————–—————-

متن استعفای دسته جمعی نمایندگان متحصن ششمین دوره مجلس شورای اسلامی که در قالب نطق قبل از دستور توسط محسن میردامادی و رجبعلی مزروعی قرائت شد، به شرح ذیل است:

ملت شریف و آگاه ایران!

مجلس شورا به عنوان بارزترین تجلی حق حاکمیت ملت بر سرنوشت خویش و مهمترین دستاورد مبارزات آزادی خواهانه و ضداستبدادی تاریخ معاصر ایران، همواره در معرض خشم و تیغ کین استبداد و استبدادطلبان بوده است.

گاه که امکان یافته اند و مستظهر به حمایت آشکار خارجی بوده اند این آتش خشم و کین از توپخانه ها بر مجلس باریده است و گاه که امکانی چنین فراهم نبوده است با اعمال زور و قدرت و یا دسیسه در رای ملت در تشکیل مجلسی نمایشی، مطیع و فرمانبردار کوشیده و پیکر استبداد را با جامه زیبای مردم سالاری آراسته اند.
داستان عمر یکصد ساله پارلمان در ایران اما گویای واقعیتی دیگر افزون بر این است و آن این که استبداد در سرکوب یا استحاله مجلس همواره دست در دست استعمار داشته است.

با پیروزی انقلاب اسلامی ایران که نفی توامان استبداد داخلی و استعمار خارجی اهداف و آرمانهای آن را تعیین می کرد، دشمنان تاریخی پارلمان به محاق رفتند و مجلس مستقل و برخاسته از رای بیواسطه مردم بزرگترین دستاورد انقلاب در تحقق حق حاکمیت ملت و بارزترین نماد جمهوریت و مردم سالاری نظام جمهوری اسلامی ایران به شمار آمد.

در این میان مجلس ششم برآمده از جنبش اجتماعی اصلاح طلبی، به اقتضای تاکید بیشتر و جدی تر بر حقوق و آزادیهای سیاسی- اجتماعی مردم، مجلس اصلاحات لقب گرفت. نمایندگان شما طی سه سال و هشت ماه گذشته در مجلس اصلاحات، تمامی سعی خود را مصروف تضمین و تعمیق اصلی ترین آرمان انقلاب یعنی آزادی و بسط مردم سالاری در ساختار نظام جمهوری اسلامی کردند.

گرچه تلاشهای ما، چه در عرصه تقنین و چه در عرصه نظارت در بسط و تثبیت حاکمیت قانون، آزادی و مردمسالاری و به رسمیت شناخته شدن حقوق ملت در اکثر موارد با سد شورای نگهبان مواجه شد، مفتخریم دورهای را به پایان می بریم که مجلس در کنار توجه ویژه به مشکلات اقتصادی و رفاه جامعه، در دفاع از حقوق ملت و آگاهی بخشی سیاسی به جامعه، نام خود را در تاریخ پر افتخار ایران عزیز ثبت کرد؛ و در این راه تمامی تهاجمات، دسیسه ها، دروغ پردازی ها و شایعه سازی ها، بحران و تخریبها را علیه خود به جان خرید و تهدید و ارعاب و بازداشت و محاکمه نمایندگان اصلاح طلب را به هیچ انگاشت.

ملت آگاه ایران!

اکنون در آستانه برگزاری انتخابات مجلس هفتم، با روندی بی سابقه و شگفت و در تاریخ انقلاب مواجه هستیم که در صورت تداوم فرجام شوم آن، بلاموضوع شدن انتخابات، بیاثر شدن رای ملت و تشکیل مجلسی مطیع و ثناگوی قدرت و در نتیجه هدم جمهوریت خواهد بود. این روند چیزی جز رد صلاحیت گسترده، بی سابقه و غیرقانونی داوطلبان نمایندگی مجلس به دلایل سست و سخیف و هدایت سازمان یافته امور به سوی تشکیل مجلسی با ترکیب از پیش تعیین شده نیست. اگرچه بستن مطبوعات، بازداشت دانشجویان و فعالان سیاسی و مطبوعاتی، مانع تراشی بر سر راه قانونگذاری نمایندگان مردم در جهت تعمیق حقوق ضروری و مسلم ایشان از مسایل مهم جامعه است، اما امروز اصلی ترین مساله ما به تاراج رفتن بزرگترین دستاورد انقلاب و اصلی ترین نماد ضداستبدادی نظام یعنی مجلس مستقل و آزاد است؛ و در نهایی ترین سخن، معضل و چالش اصلی ما امروز قلب ماهیت نظام جمهوری اسلامی و از بین رفتن اساس جمهوریت نظام و تعطیل شدن اصول متعدد ناظر بر حق حاکمیت ملت بر سرنوشت خویش در قانون اساسی است.

نمایندگان اصلاحطلب با پیش بینی چنین روزی و برای جلوگیری از وقوع چنین وضعیتی از دو سال پیش آن چه در توان داشتند به کار بستند؛ اما دو سال تلاش برای اصلاح قانون انتخابات، مذاکرات و مناقشات و انذارها و تهدیدها گوش شنوایی نیافت و هم چنان بر طبل خودکامگی نواخته شد.

ما اینک در پایان این راه نه برای خویشتن که شرم باد بر کسانی که در این بزنگاه تاریخی به عرضه خویش پرداخته باشند، بلکه تنها و تنها برای رسیدن به رای خالص مردم در تعیین سرنوشت خویش بی هیچ واسطه یا واسطگانی، دست به تحصنی مسالمت آمیز و مدنی زدیم و با روزه لب بر طعام بستیم تا نه آن که، آنان شاید به رای و نظر مردم احترام بگذارند که شما دریابید که ما بر هر چه چشم فرو بسته باشیم و بر هر تحولی تحلیلی نهاده باشیم، بر سر این بدیهی ترین حق مردم، یعنی حق انتخاب با کسی معامله نمی کنیم و راه بر هیچ توجیهی نمی گشاییم.

حال که مستی زدگان قدرت و مدهوشان استبداد را یارای درک آن انذارها و هشدارها و این خروشها و اعتراضها و اهمیت و حساسیت شرایط کنونی جامعه و کشور نیست و اقتدارگرایان عزم خود را جزم کرده اند تا با حذف جمهوریت نظام و در نتیجه اسلامیت آن و تشکیل مجلسی فرمایشی و فرمانبردار سراشیب سقوط را تا فرجام شوم آن و سوختن در آتشی که خود هیزم آنند طی کنند، ما را چاره ای جز عدم حضور و عدم همراهی در این مسیر و گزیری جز استعفا از عنوانی نیست که از این پس در آن خیری برای ملت و فخری برای خود نمی یابیم.

مجلس شورای اسلامی زمانی می تواند حافظ دستاوردهای انقلاب، مدافع حقوق و منافع مردم، ضامن استقلال و عزت و اعتلای کشور و پاسدار دین و معنویت و اخلاق باشد که نمایندگانش در انتخاباتی آزاد، قانونی، عادلانه و به طور مستقیم توسط ملت برگزیده شده باشند.

This year we give thanks for one of the bedrock principles of classical mechanics: conservation of momentum. (We’ve previously given thanks for the Standard Model Lagrangian, Hubble’s Law, and the Spin-Statistics Theorem.) There are analogous notions once we include relativity or quantum mechanics, but for our present purposes the version that Galileo and Newton would have recognized is good enough: in any interaction between bodies, the total momentum (mass times velocity of each body, added together vectorially) remains conserved.

Now, you might feel somewhat disappointed, thinking that conservation of momentum is important, sure, but not really cool and interesting enough to merit its own Thanksgiving post. How wrong you are!

First, conservation of momentum isn’t just an important physical principle, it played a crucial role in the development of the idea of reductionism, which has dominated physics ever since. Aristotle would have told us that to keep an object moving, you have to keep pushing it. That sounds wrong to anyone who has taken a physics course, but the thing is — it’s completely true! At least, in our real everyday world, where Aristotle and many other people choose to live. Push a cup of coffee across the table, and you’ll notice that when you stop pushing the cup comes to a stop. Galileo comes along and says sure, but we can go further if we instead imagine doing the same experiment in an ideal environment that is completely free of friction and air resistance — and in that case, the cup would keep moving along a straight line. This has the virtue of also being true, but the drawback of not relating directly to the world we experience. But that drawback is worth accepting, because this backward step opens an amazing vista of progress. If we start our thinking in an ideal world without friction, we can assemble all the rules of Newtonian mechanics, and then put the effects of air resistance back in later. That’s the birth of modern physics — appreciating that by simplifying our problems to ideal circumstances, and understanding the rules obeyed by individual components under these circumstances, we can work our way up to the glorious messiness of the world we actually see.

The second cool thing about conservation of momentum is that it was not Galileo who came up with the idea. As with many grand concepts, it’s hard to pin down who really deserves credit, but in the case of momentum the best candidate is Persian philosopher Ibn Sina (often Latinized as Avicenna). Ibn Sina lived at the turn of the last millenium, and was one of those annoying polymaths who was good at everything — he’s most famous for his contributions to medicine, astronomy, and philosophy, but also dabbled in physics, chemistry, poetry, mathematics, and psychology. Along the way he introduced the idea of “inclination” or “impetus.” Now, Ibn Sina (like anyone else in the year 1000) had some wrong ideas about mechanics and motion, and historians of science argue over whether his notion of inclination really matches our contemporary idea of momentum. But he defined it as “weight times velocity,” and — most importantly — understood that it would be conserved in the absence of air resistance. Sounds like momentum to me.

Finally, conservation of momentum is important because it has sweeping implications for the way the world works at a deep level, implications that many people still have trouble accepting. Back in Aristotle’s time, the natural state of a coffee cup, like anything else, was to be at rest. But we look around us and see all sorts of things moving around. So clearly these motions require an explanation of some sort — something that keeps them moving. Despite the later triumphs of Newtonian mechanics, that way of thinking still seems very natural to us, and leads us to a certain outlook on the ideas of “cause and effect.” Things don’t just happen (this way of thinking goes), they happen for some reason. And we can take this line of reasoning all the way back to a purported First Cause or Prime Mover. But the lesson of conservation of momentum — and indeed, of all of modern physics — is exactly the opposite. Things don’t move because something is pushing them; they move because they just are, and can continue to do so forever. The fundamental relation between different events is not one of cause and effect; it’s one of inviolable patterns, in which no particular events are distinguished as “causes” or “effects.” And this viewpoint, as well, can be traced all the way back to grand questions of the universe — why is there something rather than nothing? There doesn’t need to be an answer to this question of the form “Because X made it so” — the answer can simply be “Because that’s the way it is.”

So thanks, conservation of momentum. The next time I find myself on a perfectly frictionless surface in the absence of any air resistance, I’ll be thinking of you.